32. Hafta – İlk NST ve Doğum Pozisyonu

32. Hafta – İlk NST ve Doğum Pozisyonu

Bu hafta oğlumu göreceğim için daha bir güzel geçti. Onu çok özlediğim için 28. haftadan beri iki haftada bir randevu alıyorum, biliyorsunuz. Böyle olunca içim de rahat ediyor tabii. 10 güne kadar olan kontroller ücretsiz Medicana’da. Benim acil veya riskli bir durumum olmadığı için kontrole gitmiyorum henüz. Arada doktorumla iletişim hâlindeyim. Su boşalması, kanama veya sıklaşan düzenli sancılar gibi durumlardan birini yaşarsam hemen kendisini aramamı söyledi doktorum. Bende yalancı sancılar yok henüz. Hoş, o yalancı sancının da nasıl bir şey olduğunu bilmiyorum ya. Umarım, “Doğuruyoruuum!” diye ortalığı birbirine katmam. :)

Bu hafta neler yaptık peki? Oğluşumun anne yanı beşiği odasındaki yerini aldı. O gelince bizim odamıza gelecek minik beşiği de. Anne Yanı Tahterevalli Beşik diye geçiyor bizim krem rengi ahşap beşiğimiz. Bu, en yeni modeli olduğu için yatağa sabitlemediğiniz zamanlarda sallanma özelliğini de kullanabiliyorsunuz. Hafta başında, mağazalarda halı modellerine göz gezdirdik biraz. Bebek odası halısı isteyince genelde çocuk odasına uygun daha canlı, arabalı, çizgi kahramanlı modeller gösterdikleri için henüz içime sinen bir model olmadı. İnternette baktıklarımda da benzer durumlar yaşamıştım. Ya çok sade desenli bir bebek halısı alacağım ya da uygun bir renk ve tonundan oluşan klasik bir halı tercih edeceğim. Alanımız çok küçük zaten.

Hazırlıkların çoğu bitti. Halı, perde ve son olarak avizeyle odayı tamamlamış olacağız inşallah. Bir de benim lohusa geceliği krizim çözülürse hastane çantamız için gerekli her şeyi almış olacağım. Yeni yıla hastane çantam hazır ve de nâzır şekilde girebilirim. Dursun bir köşede. 35. hafta bitmiş oluyor ve 37'den sonra her an gelebilir bizimki. Biliyorsunuz erken doğum olmuyor 37. hafta tamamlanınca. Tek dileğim daha erken gelmemesi tabii. Son zamanlarımı hazırlık telaşıyla geçirmek istemiyorum. Sadece kıyafet yıkama işini biraz sona saklıyorum.

Bu hafta bebeğimin içeride biraz daha büyüdüğünü hissettim. Her geçen gün hareketleri değişiyor, içimde büyüyor yavrum. Ne kadar anlatırsam anlatayım onun içimde hareket ederken yarattığı o iç gıdıklayıcı, tuhaf hissi yeterince ifade edemem. Kalbim sevgiyle doluyor o an. Gecenin, sabahın kaçı olursa olsun bir daha vurması için onunla konuşup karnımı okşuyorum. Uykusuzluğu dert etmiyorum. Migren de rahat bıraktı beni, çok şükür. Onun minik kıvrımlarını, hareketlerini hissetmek dünyanın en güzel duygusuymuş meğer!

Bu haftanın başından beri hıçkırıkları hissettiğim yer de değişmeye başladı sanki. Biz de eşimle bebeğin dönüp yer değiştirdiğini düşünmeye başladık. 31+4’te ben kendi hâlimde AVM’de takılırken bebeğin içeride kasılıp gerilme benzeri bir şeyler yaptığını fark ettim. Sancım yoktu; ama bazen insan o kasılma ve sancıyı hissetmeyebiliyormuş. Bebeğin o hareketleri düzenli bir hâl alınca biraz da endişelendim ve doktorumu aradım. 13. kata çıkıp NST’ye girmemi söyledi. Gerekli görürlerse onu da çağıracaklardı. Doktoruma ulaşamamam durumunda ilk önce gideceğim yer burasıydı. Bunu daha öncesinden netleştirmiştik.

Biraz duygusal, ağlamalı şekilde de olsa tek başıma tuttum hastanenin yolunu. Minik bebeğim için korkuyorum tabii. Böyle bir durumda ağlamamam mümkün değil kesinlikle. Kendimi tanıyorum…

Neyse ki korktuğumuz gibi olmadı ve sancılarım 20’ye yakın çıktı. 20’nin üstünde olmadığı sürece herhangi bir risk veya sıkıntı yokmuş. Belki hastaneye gitmeden önce hissettiklerim daha yoğundu, bilemiyorum. Bildiğim tek şey hiçbir sıkıntısı olmadığı halde NST’ye bağlanan hamilelerin bile sancısı olabileceği ve ben de bu ihtimal yüzünden tedbiri elden bırakmak istemedim.

NST’ye ilk kez girdiğim için acemilik vardı bende. Hemşire konuşmamamı, fazla hareket etmememi ve gülmememi söyledi. :) Sürekli bebeğin kalp atışlarını duyuyorum ve arada tekme ya da diğer hareketleri çok daha gürültülü bir şekilde geliyor. Zaten o cihazın etkisiyle içeride de daha yoğun hissettim o hareketleri. Rutin olarak 37. hafta NST’ye girmeye başlıyormuş hamileler. Benim doktorum böyle bir yol izliyor en azından. Ben sadece biraz aceleci davranmış olabilirim. :)

NST’den sonra evde bizimki öyle bir coştu ki tüm akşam ve gece boyunca. Görülmeye değerdi. Daha önce hiç böyle olmamıştı. Karnımın içinde yer değiştiriyor, yüzüyor resmen. Sağa sola yamuluyorum ve baktıkça gülüyoruz kocacımla. Doğum pozisyonu aldığından emin olduk neredeyse. Kasılma gibi hissettiğim şey de beni minik ayaklarıyla itmesiydi. Bazen tekme gibi koca bir dalga vuruyor bazen de böyle itiyordu işte. Elimle ayağını bulup bastırıyorum, o da bize tepki veriyor. :)

Cuma günkü randevum böylelikle iki gün öne çekildi ve 31+5’te oğluşumu görebildim. İkimizin de sağlığı yerinde çok şükür. Ben iki haftada 700 gram almışım oradaki tartıya göre. Bir ara 30. haftadaki 500 gramı geri vermiştim; ama onu geri almışım tabii. Yani tartıda +700 oynama oldu sonuçta. Oğluşum yaklaşık 1800 gram ve 42 cm olmuş. Benim kesedeki su miktarım yeterli, onun da gelişimi haftasıyla uyumluymuş ve evet, doğum pozisyonu almış canım oğlum! Senin o tepetaklak duruşunu yerim ben şapşalım…

Bu hafta mide yanması baş gösterdi çok fena şekilde. Sürekli midem bulanıyor. Ilık süt ve maden suyu önermişlerdi. Faydası olmadı. Sanırım Gaviscon’a başvuracağım. Henüz hiç içmedim; ama dün gece o kadar kötü oldum ki daha fazla dayanamayabilirim.

Dün akşam ilginç bir şey oldu. Evde temizlik vardı ve çok ayakta kalmış olabilirim. Belki onun da etkisi olmuştur yani. P(ek ödemim olmadığını düşünmüyorum en başından beri. Ama son zamanlarda yüzüğümü parmağıma geçirmekte zorlanmıştım ve ben de bir daha hiç takmadım.) Dün akşam ayak bileğimin şiştiğini fark ettim; ama öyle böyle şiş değil. Ödem gibi de değil. Her iki ayak bileğimde de normale göre ciddi bir şişlik vardı birkaç gündür ama. Sol ayak bileğim davul gibiydi. Kemik görünmüyor ve direkt bacakla birleşmiş ayak bileği. Canım acımıyor pek; ama geçen sene o ayak bileğimi burkmuştum ve doku zedelenmesi olmuştu. Şimdi yine aynı şekilde şişmiş. Doktorum önemli olabileceğini söyledi. Sanırım bu akşam eğitim ve araştırma hastanelerinden birine gideceğiz. Gerekirse kurşun yelek giyerek tek film çektirebileceğimi söyledi. Romatizmal bir rahatsızlık da olabilirmiş ve kontrol altına almamız gerekiyormuş.

Henüz bana anlatılan can acıtıcı tekmelerle tanışmış değilim; ama geceleri kesinlikle çok hareketli bizimki. Sürekli karnımı yamultup duruyor. Hep konuşuyorum onunla. Doğum pozisyonu aldıktan sonra hissettikleriniz kesinlikle çok değişiyor. Şimdilerde daha eğlenceli olmaya başladı her şey. Hamileliğin tadını daha çok çıkarıyorum. :) Bu haftalardan sonra hareketleri sık sık takip etmek gerekiyormuş. Bu aralar miniğimle oynaşmalarımıza tam gaz devam ediyoruz. O yüzden doktorumu bunaltmaya başlamadım henüz. :)

Bu haftalarda bebek çok hızlı büyüdüğü için benim de kilo almam kaçınılmaz görünüyor sanki; ama okuduğum kitaplardan bazılarında 36. haftadan sonra kilo alımının yavaşladığını veya durduğunu gördüm. Kitaplarım çeviriydi ve ben o şanslı gruptan olacak mıyım, bilemiyorum. Türk kadınının metabolizması farklıysa o kilolar benim için de kaçınılmaz olacak. Bir de onlarda bizimki gibi güzel yemekler mi var allasen! Göbüşümle vedalaşacağım, oğluşuma kavuşacağım zaman yaklaştığı için her şeye daha olumlu bakıyorum artık…