33. Hafta – Süslü Hazırlıklar

33. Hafta – Süslü Hazırlıklar

33. hafta… Sahi o kadar oldu mu? Zaman ne kadar çabuk geçiyor! Evet, bunu bebeğin cinsiyetini öğrenmek için beklerken aslında zamanın hiç de geçmediğini iddia eden ben söylüyorum! Yani diyeceğim o ki zaman, bir şekilde geçiyor. Ben kafamda hep psikolojik barajlar kuruyorum. “Şu haftaya geldik mi gerisi kolay… Bebeğin kilosu şu kadar olsun da… Şunları da aldık mı eksiklerimiz tamamlanıyor…” Liste böyle uzayıp gidiyor işte.

33. hafta biterken ben neredeyse 7 kilo almış bulunuyorum. 6 kilo 700 gram kadar… Bebeğim ve benim buna ihtiyacımız var demek ki. O yüzden asla öğün atlamıyorum. Gün içinde gerekli protein, kalsiyum, demir, C vitamini ne varsa hepsini alıyorum. Geçenlerde sağlık ocağında birtakım tahliller yaptılar. Aç gelmemi istediler. Şekerim referans değerin biraz altında çıkmış. Yani tatlı konusunda kendimi kısıtlamama gerek yokmuş. Zaten öyle bir kısıtlamaya gidemedim hiç. Hamileliğimde hiç olmadığım kadar tatlı delisi bir kadın oldum çıktım… Şekerimin düşük olmasının üzerimde sık sık acıkmak gibi olumsuz bir etkisi de olmuyor değil tabii! İştahım zaten açıkken…

Geçen haftalarda baş gösteren mide yanması geceleri şiddetini azaltsa da gün boyu benimle. Biraz da mide bulantısı var. Bu da öksürük yapıyor bende. Kusma gibi bir olayım olmasa da bulantıyı bastırmak için sık sık atıştırma ihtiyacı duyuyorum. Ben kilo almayayım da aç aç gezenler mi kilo alsın yani? :)

Bu hafta lohusa geceliği krizimi çözemesem de oğluşum ve beni mutlu edecek bazı “süslü” ve “minnoş” detaylara zaman ayırdım. Instagram’da keşfettiğim Mr. & Mrs. Toys hesabından oğluşuma iki ayıcık, bir tavşan sipariş ettim. 34. haftada oğluşumdan önce ben oynuyor olacağım herhalde oyuncaklarıyla. :) Renkleri ve deseni özelleştirip kendi oyuncağınızı kendi hayal gücünüzle oluşturuyorsunuz ve bu noktada sayfa sahibi çift son derece sabırlı. Kadınsın, üstüne bir de hamilesin… Yani öyle kolay kolay çekilecek bir yanın yok. Kararsızlığın dibe vurmuş. “Ay onu da mı yapsak, yoksa şunu şurasına mı koysak…” karmaşana katlanacak anlayışlı kişilere ihtiyacın var. Bu anlamda, iletişimde olduğum diğer sayfa sahipleri de beni hiç üzmedi. Hamile kadınlarla konuşa konuşa onlar da alışmış demek…

Hastaneyi süslemeyi düşünmüyorum, diye belirtmiştim öncesinde. Evet, hastane yatağımı ve bebeğin beşiğini yalnızca bir gün boyunca kullanacağım gereksiz süslerle süslemeye gerek yok. Maddi manevi yorucu bir detay ve cidden uğraşırken stres olacağımı biliyorum.Bu benim düşüncem tabii. Birkaç balon ve bir “Hoş geldin!” yazısı benim için yeterli. Bunu da eşimle kendim halledebilirim sanırım. :) Yani büyük bir organizasyona gerek yok.

Oğluşumun odası için bir kapı süsü istiyordum. Bu süsü hastaneye de götürürüz kapının odaya bakan kısmına asmak için. Zaten Medicana her odanın kapısına mavi veya pembe ”Hoş Geldin Bebek” yazılı süslerden asıyor. Koridorda gezerken hangi odada kız, hangi odada erkek bebek olduğunu biliyorsunuz yani. :) Yok yok, oğluşuma o kadar erkenden kız bakmaya başlamayacağım da. Başka bebişlerle tanışmak da fena olmaz sanki.

Bebek odasının duvarlarında bulutlar üzerinde yatan minik ayıcıklar olduğu için ben Meleğin Eli sayfasındaki bulutlu ayıcık konseptine bayıldım. Renkleri falan netleştirirsek onun siparişini de aradan çıkaracağım. Instagram üzerinde birbirini taklit eden o kadar sayfa var ki ürünün kalitesine ve ödeme konusunda güvenliğe dair içinizin rahat ettiği bir sayfa ile çalışmanızı tavsiye ederim.

Gelelim kendi süsüme püsüme. Bu konuda da Mor Atölye, Bahar Hanım’ın yaptığı uçuş uçuş taçlardan yana olacak tercihim. İlerleyen günlerde modeli de netleştirirsek ortalama iki hafta gibi bir sürede ürünleri teslim alabilirim. Aynı renklerde bir de lohusa terliğim olsun dedim hatıra kalacağı için. Taçlar o kadar güzel ki onlar illa ki bir şekilde kullanılır sonrasında.

İkram konusunu kafamda oturtmaya çalışıyorum da. Aslında burada maksat bebeği görmeye gelenlerin “ağzını tatlandırmak” eskilerin deyişiyle. O yüzden güzel bir pastaneden çikolata, draje vs. yaptırıp misafirlere sunmayı düşünüyorum. Öncesinde sipariş olayıyla iyice bunalmak istemiyorum.

Bebek doğduğunda dağıtılan hediyeler, keseler, sabunlar vs. bebeği görmeye gelen kişi çok yakınınız değilse bir köşeye atıyor genelde. Bunu pek çok kişiden duydum. Ben hepsini saklıyorum ama. İnanın birçok insan için sonraları gereksiz bir eşya olarak kalıyor bu tür şeyler. İşte bu yüzden ben de insanlara tatlı bir şey sunmak istedim. Armağan Tasarım’daki bebek şekerleri çok hoşuma gitti. Onlardan yaptıracağım. Sonrasında eve gelenlere de ikram edilebilir bu tür şekerlemeler. Rengârenk oluşları bana cazip geldi.

Son olarak bebeğimi “süslemek” gibi bir niyetim olmadığını belirterek bu “süslü hazırlıklar” dosyasını kapatıyorum. Oğluşuma Carter’s mağazasından yenidoğan hastane çıkış seti almıştım. Ben üzerinde onların olmasını istiyorum. Şimdilerde Instagram’da gördüğüm, her bebeğin üstüne yapışmış gibi duran saten, tüllü, taşlı ve bebeği tahriş edecek şeyler giydirmeye niyetim yok oğluma. İnsan bir heves her şeyi yapmak istiyor; ama inanın dışarıdan bakınca bebeğe eziyet gibi geliyor o süsler. Zavallı, giymek istememe gibi bir şansı yok ve eli kolu, yüzü kayboluyor onların içinde. Ayrıca tüm bebekler de bu yaratıcı süslü kıyafet furyasıyla tek tipleştiriliyor. Dahası bu, öyle bir satış stratejisi ki insan utanmasa mecbur hissedecek kendini! Herkesin zevki ve görüşleri kendinedir tabii; ama öncesinde farklı bir görüşün de neyi nereden ele aldığını bilmekten zarar gelmez kimseye. Ben de o yüzden görüşümü sizlerle paylaşıyorum.

Ha bir de, geçenlerde Hamile Anneler sayfasında bir kavgaya tanıklık ettim. Kadınların geldiği noktaya üzüldüm açıkçası. Böyle bir dönemde nasıl bu kadar saldırgan olunabiliyorsa… İnsanlar mevlit, baby shower vs. yapmakta özgürler. Kimse kimseye karışamaz. En fazla fikrini söyler. Bu haftalarda çok yaygın olduğu için bir kez daha belirteyim, dedim. Ben yapmayı düşünmüyorum. Evet, belki hediyeler ve bebek bekleyen bir aileye yardım anlamında güzel bir şey; ama bize yabancı sonuçta. Ben çevirmenim. Türkçesi varken yabancı sözcüğü bile kullanmamaya çalışıyorum. Ha yılbaşını kutluyorum mesela. Maksat herkesin tatil gününde bir araya gelmek ve eğlenmek değil mi? İşin dini boyutunda olmadım hiçbir zaman. Baby shower da eğlencelidir kesinlikle. Yapana kimse karışmasın bence de. Ben kapalı değilim; ama bebeğime mevlit yapabilirim. Yalnız, bunu da şov malzemesi yapmam ve bebeğe komik şeyler giydirmem. Kendi hâlimizde, ailecek yaparız olur biter. Diş buğdayı yaparmış eskiler. O da güzel bir gelenek abartıya kaçmadığınız sürece “bence”. Fakat günümüzde her şey reklam için yapılıyor neredeyse. Bu yapmacıklar dışarıdan bakan bir göz olarak beni yoruyor. Her şey olması gerektiği gibi doğal olabilse keşke.

Oğluşumla ilgili son durum, birkaç gündür akşamları acayip eğleniyoruz bay hıçkırıkla. Ayrıca tekmeler ve yer değiştirmeleri izlemek, hissetmek, ona dokunmak çok ama çok keyifli. Bu hafta karnım biraz daha büyüdü sanki; ama asıl, içindeki hızla büyüyor ve her hareketin verdiği his daha da yoğunlaşıyor. Anne olmak dünyanın en güzel lütfu bence. Bir daha dünyaya gelsem yine bu hisleri yaşamak için kadın olmak isterdim!

Geçen hafta ayak bileğimdeki şişlikten bahsetmiştim. Ödem gibi değildi tam olarak. Evet, iki bileğimde de bariz ödem vardı; ama bir tanesi burkulmuş gibi şişmişti. Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesine gittik akşam. Damarlarıma bakıldı ultrasonda ve sorun çıkmadı. Pek ayakta kalmamam tavsiye edildi.

Ben bu haftanın neredeyse bittiğini düşünürken yalancı sancılarla tanıştım dün akşam. Adet sancısı gibi değildi; ama karnımın her tarafında bir acı hissediyordum sürekli. Doktorumu aradım ve NST’ye bağlandım yine. Öncesinde evde yarım saat geçirmiştim. Onun da etkisi oldu sanırım. Hastaneye gittiğimizde sancılar azalmıştı. Ona rağmen 30’larda seyretti sancım. Sonuç olarak risk görülmedi. Hemşireler bol istirahat tavsiye etti ve eve geldik. Gece ve bugün sorunsuzdu.

Dolu dolu bir haftayı daha geride bıraktık ikimiz de. 31 Aralık’taki randevumuza gün sayıyorum oğluşum. Ayrıca 35. haftanı doldurduğun için kafamdaki barajlardan birini daha geçmiş olacaksın. Erken doğum riski olmasa da insan yine de hep korkuyla geçiriyor bu zamanları. Ben çantalarımızı hazırlıyorum yine de. Minik kıyafetler yıkanmaya başlandı. Kavuşmamıza az kaldı. Şafak 49 Muş!

Okuyan, yorum yapan, sayfamı ve bloğumu takip eden herkese sevgilerimle…