-Ne zaman kadın oldun sen?
-Çok, çok küçükken...
Gözlerimin pınarına oturmuş birkaç damla yaş, kendini sessizliğin kollarına usul usul bırakırken ben, boş bakışlarımı gezdiriyorum karşımdaki ünitenin üzerinde anlamsızca. Hiç görmediğim, bilmediğim bir yeri hafızama kazır gibi bakıyorum etrafa.
-Ne düşünüyorsun?
-Hiç, koca bi hiç.
Sanki hiç kavga etmemişiz gibi. Sanki hiç sevmemişim, hiç yanmamışım. Hiçbir şey hissetmemek... Evet, hissettiğim şey tam olarak bu. Ve bu hiçlik sevgilim... Bu hiçlik beni yaralıyor. Kalbime onarılması zor yaralar açıyor.
-Sevemeyecek miyim?
Sanki mutluluk çok uzak bir kasaba. Yürüyecek mecalim yok... Birlikte yaşlanacağımız günler, onlar yok.
Merve Özgünlü
7 Haziran 2017
16.30
Bu yazıma yorum yapabilirsiniz.