2015’e Veda Ederken…

Arkandan konuşmak istemiyorum 2015; o yüzden sen daha gitmeden, bitmeden yazıyorum düşündüklerimi…

Hayatımı bu kadar değiştirebilecek bir yıl daha olur mu, bilmiyorum. Bildiğim tek şey bu yılın bana çok şey kattığı, çok şey öğrettiği… Her yılı binbir umutla, kutlamalarla karşılıyoruz çoğumuz. Bazen umduğumuzu buluyor, kimi zaman hayal kırıklığına uğruyoruz. Zamanın ne getireceğini bilemiyor insan, ne götüreceğini de ne yazık ki. Her şeye hazırlıklı olmak lazım bu yüzden. Güçlü olmak ve yaşananları o güçle karşılamak…

Bu yıl hayatımdan birçok şeyi “azaltmaya” karar verdim ben. Bazıları kendiliğinden azalmıştı zaten, geri kalanları da tek tek ben temizledim. “İyi ki yapmışım.” diyorum şimdilerde, iyi ki…

Gereksiz kalabalığın verdiği rahatsızlık duygusunu ancak ondan arındığı zaman görebiliyor insan. Hayatımda gerçek olmayan hiçbir hisse, hiç kimseye, hiçbir şeye yer vermemeye karar verdim bu sene. Kendimi daha çok dinledim ve aslında, sandığım kadar güçsüz olmadığımın farkına vardım.

Bazı şeyleri çok abartmış, gözümde büyütmüş; bazı şeyleri ise gözden düşürmüştüm yok yere. Kendime geldim, kendimin ve etrafımda olanların farkına vardım. Hayatımın yavaş yavaş değiştiğini düşünürken evlilik ve bebek benim için daha da anlam kazandı. Bunu istiyordum, istiyorduk.

O kadar şanslıymışım ki istediğim an o mucize rahmime düştü. Annelik, hamileliğin daha ilk haftalarında insanın ruhuna işleyen muazzam bir his. Bunu her an, her saniye daha iyi anlıyorum. Artık kendimi tek bir şeye adamaya, vakfetmeye, hatta feda etmeye hazırım: canım oğlum, Deniz… Tüm bunları hamile kalmadan, anne olmadan anlayamaz, hissedemezdim. Ben anne olmadan seni anlayamazdım kadın. Özür dilerim. Ben anne olmadan seni anlayamazdım annem, senden de özür dilerim. Sen, sen de anne olmadan beni anlayamazsın kadın. Unutma!

Ben artık farklı biriyim, bambaşka bir boyuta geçtim. Hayata daha önce hiç bakmadığım bir pencereden bakıyorum. Bana canımdan bir parça veren eşime daha da aşkla bakıyorum. Onu o yapan tüm özelliklerini yeniden keşfediyorum. Yüzündeki çizgileri, ellerini sıkışını, gülüşünü, beni öpmeye gelişini, sarılmalarımızı, ağlayışını… Şükrediyorum! Hayatımda verdiğim en doğru karar onunla evlenip onunla bir olmak, aile olmak. Oğlum da ben de çok şanslıyız. Bunu hissediyorum kalbimin derinliklerinde ve sonsuz bir minnet duygusuyla doluyorum ona karşı.

Bu sene, birçok şeyin farkına varmamı sağladı. Sahip olduklarımın bu kadar kıymetli olduğunu bilmiyormuşum ben. Şimdi anladım… Kimim ben, nasıl biriyim, ne istiyorum hayattan? Şimdi anladım. Hepimizin hayattan beklentisi mutlulukken mutluluğun tanımı kişiden kişiye değişiyor. Ne garip… Ben bu sene o tanımı baştan yaptım ve hayatımın geri kalanını ona göre şekillendireceğim.

Bu sene beni üzdü, bu sene beni şaşırttı, bu sene bana çok şey kattı; ama benden istemediğim hiçbir şeyi alamadı! 31 Aralık 2014, yılın son günü ve ben o günü, telaşımı, heyecanımı, mutluluğumu çok net hatırlıyorum. Bir daha hafızam bu kadar güçlü olur mu, aslına bakarsanız ben hiç sanmıyorum. Biz 10’dan geriye doğru saydık ve sonra bambaşka dünyalara uyandık. Bir yıl geçti, bir hayat değişti…

Sonra bu yıl bana hayatımın en güzel hediyesini verdi. Bu yıl hem bitsin istedim hem bitmesin… Onu beklerken zaman nasıl geçti, anlamadım. Koskoca bir yıl bitti, bitsin artık! 2016 bizim yılımız olacak. Hissediyorum. Bunu bir sene önce söylediklerinde inanmamıştım belki; ama şimdi bütün kalbimle inanıyorum ve bunu istiyorum.

Şimdi gidebilirsin 2015, bitebilirsin. Çünkü benim için bittin!

Ben yeni yılda ve yeni hayatımda, hiç tatmadığım mutluluklar tadıyor olacağım. Tenime değecek sıcak bir ten, göğsüme dokunacak minik eller var. Benim için hayatın anlamı bu. Benim için mutluluğun tanımı da bu! Oğlum, seni hiç tanımadan sevdim ben. Gerçek aşk bu! Tanıyamadan değil tanımadan sevdim seni. Koşulsuz aşk bu! İyi ki içimdesin, iyi ki canımda, kanımdasın.

Allah’ım isteyen herkese bu duyguları yaşatsın.

Ben bir yılı daha geride bıraktım ve seninle artık bambaşka bir kadınım!